Kobiety z Kresów - WALERIA FUKSA
WALERIA FUKSA DZIAŁACZKA KULTURALNA I POLONIJNA, ŻOŁNIERZ ARMII KRAJOWEJ. UKOŃCZYŁA FILOLOGIĘ POLSKĄ NA UNIWERSYTECIE JANA KAZIMIERZA WE LWOWIE.
URODZIŁA SIĘ 16 MARCA 1914 ROKU W STRYJU A ZMARŁA 1 KWIETNIA 2008 ROKU W WARSZAWIE.
Niezwykła kobieta. Zawsze wierna Polsce. Bardzo uzdolniona, angażowana w ówczesne życie społeczne i kulturalne.
Ukończyła filologię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po studiach została asystentką prof. Kazimierza Kolbuszewskiego, a następnie prof. Juliusza Kleinera. Współpracowała z lwowskim oddziałem rozgłośni Polskiego Radia. Wybuch wojny zastał Walerię we Lwowie. Podczas okupacji współpracowała z Związkiem Walki Zbrojnej, a następnie z Armią Krajowej. Awansowała do stopnia kaprala. Jej mąż był podczas wojny lotnikiem i oficerem RAF-u. W 1946 roku wyjechała do Anglii, gdzie spotkała się z mężem.
W 1949 roku wraz z mężem wyjechała do Argentyny. Aktywnie angażowała się w życie Polonii argentyńskiej. Wspierała utworzenie Polskiej Macierzy Szkolnej i harcerstwa polskiego w Argentynie. Zajęła się działem językoznawstwa i literatury, uczyła przedmiotów w języku polskim. Wykładała na Katedrze Literatury Polskiej Uniwersytetu Katolickiego Santa Maria de Buenos Aires. Zagazowana w Towarzystwo Biblioteki Polskiej im. Ignacego Domeyki. Pełniła funkcję kierownika i reżysera polonijnego ”Naszego Teatru” w Buenos Aires. Współpracowała z Witoldem Gombrowiczem, kolportowała paryską „Kulturę”. Była redaktorem ”Głosu Polski” pisma Związku Polaków w Argentynie. Po śmierci męża wróciła do kraju i zamieszkała w Warszawie.
Waleria Fuksa zmarła 1 kwietnia 2008 roku w Warszawie. Spoczywa na cmentarzu przy ul. Kościelnej w Wodzisławiu Śląskim.
Fot: biblioteka im. Domeyki