WIELCY KRESOWIACY - JULIUSZ SŁOWACKI

Poeta, który słowem potrafił poruszyć serca i sumienia. Jego poezja stała się głosem nadziei, dumy i wiary w odrodzenie ojczyzny. Dzięki dziełom takim jak Kordian czy Balladyna pozostawił po sobie dziedzictwo, które do dziś inspiruje kolejne pokolenia Polaków.

Juliusz Słowacki urodził się 4 września 1809 roku w Krzemieńcu na Wołyniu. Był synem Euzebiusza Słowackiego i Salomei z Januszewskich. Ojciec był profesorem literatury w Liceum Krzemienieckim i na Uniwersytecie Wileńskim. We wrześniu 1811 roku Słowaccy przenieśli się do Wilna, Julek miał 5 lat kiedy ojciec zmarł na gruźlicę. Wtedy Salomea wróciła wraz z synem do Krzemieńca. W 1818 roku poślubiła profesora medycyny Augusta Becu, wykładowcę Uniwersytetu Wileńskiego. Salomea w Krzemieńcu prowadziła salon literacki dzięki temu Juliusz miał kontakt z ówczesną elitą intelektualną. Miedzy innymi poznał Adama Mickiewicza i Ludwikę Śniadecką nieodwzajemnioną miłość. W latach 1825–1828 ukończył w Wilnie studia prawnicze i wrócił do Krzemieńca, a po niespełna roku przeniósł się do Warszawy. Na początku 1830 w zadebiutował bezimiennie powieścią poetycką „Hugo”.

Brał udział w Powstaniu Listopadowym. 25 lipca 1931 roku, w ramach misji dyplomatycznej zleconej przez powstańczy Rząd Narodowy, wyruszył z pilnymi listami do polskich przedstawicieli w Paryżu i Londynie. Pozostał na emigracji. Pozostawił po sobie 13 dramatów, 20 poematów, kilkaset wierszy, listów i jedną powieść.

Był ulubionym poetą Józefa Piłsudskiego. Zmarł 3 kwietnia 1849 roku w Paryżu. Tu też został pochowany na paryskim Cmentarzu Montmartre. W 1927 roku jego prochy złożono obok Adama Mickiewicza w Krypcie Wieszczów Narodowych w Katedrze na Wawelu. Pozostał jednym z trzech najwybitniejszych polskich poetów romantycznych i Wieszczów Narodowych.

Autor: James Hopwood Młodszy (1795-1855, domena publiczna.