SPOTKANIE ZE SŁOWEM – 8/365 – KARMI NAS SWYM CIAŁEM – (Mk 6, 34-44)
"Wy dajcie im jeść!”.
Wśród Hindusów krąży legenda o chłopie, który idąc drogą z workiem pszenicy na plecach spotkał Pana Boga.
– Daj mi trochę pszenicy – poprosił Bóg.
Chłop wyszukał w worku najmniejsze ziarenko i wręczył Stwórcy.
Bóg wziął ziarenko, przemienił je w złoto, oddał zdumionemu chłopu i odszedł.
Wówczas chłop przyszedł po rozum i żałował, ze nie oddał Bogu całego worka.
Z dzisiejszej Ewangelii: Gdy Jezus ujrzał wielki tłum, zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach. A gdy pora była już późna, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: "Miejsce to jest pustkowiem, a pora już późna. Odpraw ich. Niech idą do okolicznych osiedli i wsi, a kupią sobie coś do jedzenia". Lecz On im odpowiedział: "Wy dajcie im jeść!» Rzekli Mu: «Mamy pójść i za dwieście denarów kupić chleba, żeby dać im jeść?" On ich spytał: "Ile macie chlebów? Idźcie, zobaczcie!" Gdy się upewnili, rzekli: "Pięć i dwie ryby". Wtedy polecił im wszystkim usiąść gromadami na zielonej trawie. I rozłożyli się, gromada przy gromadzie, po stu i pięćdziesięciu. A wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał chleby i dawał uczniom, by podawali im; także dwie ryby rozdzielił między wszystkich. Jedli wszyscy do syta i zebrali jeszcze dwanaście pełnych koszów ułomków i resztek z ryb. A tych, którzy jedli chleby, było pięć tysięcy mężczyzn.
Nieraz trudno się nam czymś podzielić. Szczególnie wtedy kiedy i nam brakuje, lub do czegoś się przywiązaliśmy. Jezus wie o naszych słabościach. Uczy nas Miłości. Przemienia nasze serca i mówi "Wy dajcie im jeść!”. Błogosławi nas i karmi nas swym Ciałem. I dla nikogo nie braknie.
Jezu daj mi dobre i wrażliwe serce, skore do dzielenia się.
Fot: Gabriel Manjarre
____________________________________________________
Ewangelia (Mk 6, 34-44)
Rozmnażając chleb, Jezus objawia swoją moc
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Gdy Jezus ujrzał wielki tłum, zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach.
A gdy pora była już późna, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce to jest pustkowiem, a pora już późna. Odpraw ich. Niech idą do okolicznych osiedli i wsi, a kupią sobie coś do jedzenia».
Lecz On im odpowiedział: «Wy dajcie im jeść!»
Rzekli Mu: «Mamy pójść i za dwieście denarów kupić chleba, żeby dać im jeść?»
On ich spytał: «Ile macie chlebów? Idźcie, zobaczcie!»
Gdy się upewnili, rzekli: «Pięć i dwie ryby».
Wtedy polecił im wszystkim usiąść gromadami na zielonej trawie. I rozłożyli się, gromada przy gromadzie, po stu i pięćdziesięciu.
A wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo, połamał chleby i dawał uczniom, by podawali im; także dwie ryby rozdzielił między wszystkich. Jedli wszyscy do syta i zebrali jeszcze dwanaście pełnych koszów ułomków i resztek z ryb. A tych, którzy jedli chleby, było pięć tysięcy mężczyzn.
